Thursday, 31 May 2012

ဘ၀လွေအာင္ ကံကိုေဆာင္

              ကမၼံ သေတၱ ၀ိဘဇၨတိ= သတၱ၀ါတို႔ကို ကံကသာခဲြျခားေ၀ဖန္ေပးတယ္၊
သတၱ၀ါဆိုေတာ့ သက္ရွိအရာေတြ အကုန္ပါ၀င္သြားတယ္။ ဒီသက္ရွိေတြကုိ ဘယ္သူေတြက
အေကာင္းအဆုိးေတြကို ဖန္တီးေနသလဲဆိုရင္ ကံကသာဖန္တီးေပးေနတာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ကံေကာင္းေအာင္ ဘယ္လိုေတြလုပ္ေဆာင္ၾကမွာလဲ။ ဒီကံကုိေရာ ဘယ္သူကဖန္တီးသလဲ၊
ကံအေၾကာင္းေလး စဥ္းစားေနမိတာနဲ႔ ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ျပန္ေမးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ကံအေၾကာင္းေလးစဥ္းစားမိတာလဲဆန္းဆန္းေလးပဲ၊ မနက္ကသင္တန္းတက္ဖို႔
ထုိင္ခုံေပၚထုိင္လုိက္ကာရွိေသး တစ္၀ုိင္းတည္းအတူက်သူ ဦးတိေလာက
ေျပာလုိက္တာက ဒို႔ငွားေနတဲ့အေဆာင္ေဘးနားကအိမ္မွာ ေခြးႀကီးေသလို႔တဲ့
 ေစာင္နဲ႔ပတ္ၿပီး ေသခ်ာကိုျပင္ဆင္ထားတာ အိမ္ကလူေတြကလဲ ငိုေနလိုက္က်တာ
တစ္အိမ္လုံးပဲတဲ့၊ ဒါနဲ႔ေနာက္လိုက္တယ္ ဘုန္းႀကီးေတြကိုပင့္ေသးလားလို႔
ေမးလိုက္ေတာ့ ပင့္ေတာ့မပင့္ဘူး ဒါေပမဲ့ ေခြးႀကီးေကာင္းရာေရာက္ပါေစဆိုၿပီး
 ေမတၱာပို႔ေပးလိုက္တယ္တဲ့။

               ဒီစကားေလးၾကားမွ ေအာ္ သတၱ၀ါတစ္ခုကံတစ္ခုပါလား၊ ေခြးျဖစ္တာျခင္း
အတူတူ ပိုက္ဆံရွိတဲ့အိမ္မွာေခြးသြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေခြးကို သက္ရွိထင္ရွားရွိေနခ်ိန္မွာ တစ္အိမ္လုံးက၀ိုင္းခ်စ္ၾကတယ္။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေကြ်းေမြးထားတယ္။
 ေသသြားေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျမဳပ္ႏွံေပးၾကတယ္ ၿပီးေတာ့၀မ္းနည္းေနတယ္။ ျမင္ရတဲ့
သူက ေမတၱာ၀ိုင္းပုိ႔ၾကတယ္။ လမ္းေဘးကေခြးေလးတစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းေတြဟာ အားက်စရာပါပဲ။အားက်မယ္ဆိုလဲ က်ခ်င္စရာျမင္ကြင္းေတြမဟုတ္လား ဟုိနားကပ္စား၊
ဒီနားရွားစားနဲ႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ သူ႔ဘ၀ထက္စာရင္ ဒီေသသြားတဲ့ေခြးဟာ အမ်ားႀကီးကံေကာင္းေန
တယ္ေလ။

                ဒီလိုပါပဲ လူ႔ဘ၀ႀကီးကိုလဲ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေမြးလာကတည္းက ခ်မ္းသာတဲ့အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာေမြးလာတယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕က အလယ္အလတ္တန္းထဲမွာေမြးတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕က ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုမွာေပါက္ဖြားလာတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့အသိုင္းအ၀ုိင္းမွာေမြးလာသူက စီးပြားရွာရာမွာ လႈပ္ခါလက္ခါနဲ႔ ေငြေၾကးခ်မ္းသာေနတယ္။အလယ္အလတ္အသိုင္းအ၀ုိင္းမွာ
 ေမြးလာသူက ခြန္အားနည္းနည္းစုိက္ၿပီး စီးပြားရွာႏုိင္တယ္။ ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုမွာ
ေပါက္ဖြားလာသူကေတာ့ နပ္မွန္ဖို႔အေရး တစ္ေနကုန္ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရတယ္။
လူျဖစ္တာခ်င္းအတူတူ ဘာျဖစ္လို႔ဒီလိုေတြကြာျခားေနရတာလဲ။
အေျဖကရွင္းရွင္းေလးပါ ကံျခင္းမတူလုိ႔ပါပဲ။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ျခင္းမတူခဲ့လို႔ပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ ကံဆုိတာ ကမၼဆိုတဲ့ပါဠိစကားကေနဆင္းသက္လာတဲ့ ပါဌ္ပ်က္တစ္ခုပဲမဟုတ္လား။
ကမၼရဲ႕အနက္အဓိပၸါယ္က အမႈလုပ္ငန္း၊ လုပ္ေဆာင္မႈပါ။

                ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ခ်ဳိ႕က အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရာမွာ ေစတနာပါပါနဲ႔လုပ္ၾကတယ္။ ပရဟိတပဲလုပ္လုပ္ဘာသာေရးပဲလုပ္လုပ္ ေစတနာစိုက္ထုပ္ၿပီးလုပ္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က၀တ္ေက်တမ္းေက်လုပ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလုပ္ကိုမလုပ္ၾကတာပါ။
 ဒီလုိမ်ဳိးလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ကြာျခားေတာ့ အက်ိဳးေပးကလဲ ကြာျခားသြားတာပါ။
အက်ဳိးေပးကြာျခားေတာ့ အဆင့္အတန္းခ်င္းလဲ ကြာျခားသြားတာပါ။
 ေစတနာကြာလို႔ကံအက်ဳိးေပးကြာတယ္၊ကံအက်ဳိေပးကြာလို႔ အဆင့္အတန္းကြာတယ္။
 ဒီအေျဖဟာ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ဒီကံတရားေတြကို ဘယ္သူက
ဖန္တီးသလဲ မိမိကိုယ္တိုင္ပဲဖန္တီးခဲ့တာပဲမဟုတ္လား။

            ဒါ့ေၾကာင့္ ဘ၀သံသရာမွာ အဆုံးမသတ္ႏုိင္သမွ် ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္
 ေနႏိုင္ေအာင္ကံတရားေကာင္းေအာင္လုပ္ထားဖုိ႔လိုပါတယ္။ ဘယ္လုိကံေကာင္းေအာင္
လုပ္ၾကမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာနည္းလမ္းအရေတာ့ ဒါနကံ၊ သီလကံ၊ ဘာ၀နာကံေတြဟာ
အင္မတန္လုပ္ရလြယ္တဲ့ ကံအေၾကာင္းေတြပါ။ ပိုက္ဆံရွိမွဒါနကံျပဳလို႔ရတာ
မဟုတ္ဘူး၊ မိမိတို႔စားေနတဲ့အထဲကေန လမ္းေဘးေခြးေလးတစ္ေကာင္ေလာက္ကို
 ေစတနာပါပါနဲ႔ေကြ်းေမြးမယ္ဆုိရင္လဲ ဒါနကံေျမာက္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီးလွဴမွ
ဒါနေျမာက္တာမဟုတ္ပါဘူး ေစတနာသာအဓိကပါ။ သီလကံလဲအတူပါပဲ
 မိမိတို႔သတ္ႏုိင္သေလာက္ သီလေတြကိုထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနမယ္ဆိုရင္
သီလကံဟာၿပီးေျမာက္တာပါ။

            ဒီေန႔ေတာ့ အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ ဘယ္သီလေတာ့ ေစာင့္ထိမ္းျဖစ္ေအာင္
ေစာင့္ထိမ္းေနမယ္လို႔ စိတ္ကူးျဖတ္ထားၿပီး အဲဒီသီလကို မက်ဳိးေအာင္ေစာင့္ထိမ္းခဲ့မယ္ဆိုရင္
သီလကံလုံၿခံဳသြားတာပါပဲ။ ဘာ၀နာကံဟာ သြားရင္းလာရင္း၊ စားရင္းေသာက္ရင္းေတာင္ ပြားမ်ားအားထုတ္လို႔ရပါတယ္။ ဘယ္အရာမွမၿမဲဘူး၊ ဒီဟာေတြကို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္
 ေနရတာကိုက ဆင္းရဲျခင္းပဲ၊ မပ်က္ပါနဲ႔လို႔ေျပာထားခ်င္ေပမဲ့ မရဘူး။
ငါ့အလုိကိုမလိုက္ဘူး စသည္ျဖင့္ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ လကၡဏာေရးသုံးပါးတင္ၿပီး
ၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘာ၀နာကံဆုိတာ ထေျမာက္တာပါပဲ၊ ကုန္က်ေငြမရွိပဲနဲ႔ ကံတရားေတြကို ျဖည့္ဆည္းၿပီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒီလိုကံေတြကိုျဖည့္ဆည္းခဲ့မယ္ဆုိရင္ က်င္လည္ရာဘ၀ေတြမွာ ေအာက္ေနာက္က် ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘဲ
အထက္တန္းက်က် မ်က္ႏွာပန္းလွလွနဲ႔ ဘ၀ကိုရင္ဆုိင္ႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

                                 လူတုိင္း ကံအေၾကာင္းလွေအာင္ဖန္တီးႏိုင္ၾကပါေစ..........။

Wednesday, 30 May 2012

သားေတာ္ေမာင္ထံသုိ႔


စာေပပရိယတ္ က်မ္းဂန္တတ္မွ
ျမင့္ျမတ္ေပမည္ ႀကံေတြးရည္၍
ထုိဤၿမဳိ႕သုိ႕ သားေတာ္ပုိ႕သည္
လြမ္းလုိ႕ ေနရပါသည္ဘုရား....။

ဖခမည္းနဲ႕ သားႀကီးမယ္ေတာ္
ေန႕စဥ္ေမွ်ာ္၍ ေပၚလာလိမ့္ႏုိး
လာလိမ့္ႏုိးျဖင့္ လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနရပါတယ္ဘုရား။

ေျမးသားႏုေထြး ငယ္ႏုေသးသည့္
ကေလးအမ်ား ေခ်ာင္းႀကိဳၾကားမွာ
ငါးရွာဖားရုိက္ ကစားလုိက္နဲ႕
ငယ္ခုိက္ခ်ိန္ေလး စာနဲ႕ေဝးၿပီး
ေတြးရင္း ရင္ေလးေနမိပါတယ္ဘုရား။

ရပ္သူရြာသား လူအမ်ားမွာ
တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးမည့္သူ
မရွိမူ၍ လူသည္ လူ႕အသိ
မရွိၾကေတာ့ပါဘုရား။

သားေတာ္ငယ္ေပါင္း ရြာကေက်ာင္းမွာ
ေက်ာင္းသားကုိပင္ မေတြ႕ျမင္ခဲ့
ကုိရင္ဘယ္မွာ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္။
သာမေဏဝါဝင္း မရွိလ်င္းေသာ္
ပၪၨင္းဘယ္မွာ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္
ပင္မွာ သက္သက္ ခက္လက္မျဖာ
သာသနာလွ်င္ ေရာင္ဝါမလင္းႏုိင္ေတာ့ပါဘုရား။

သာသနာ့ရင္းျမစ္ ေတာကျဖစ္လ်က္
ေတာပစ္ၿမဳိ႕ေပၚ သားေတာ္ေပ်ာ္က
ေတာ္ မေတာ္ပင္ ႀကံေတြးဆင္၍
လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ေတာရပ္ထံသုိ႕
ျပန္ခဲ့ပါေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ပၪၨင္းဘုရား.....။

Saturday, 21 April 2012

အလွပုိင္ရွင္

              အလွပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ရင္ မိမိရဲ႕စိတ္ကိုအရင္ျပင္ေပးရမယ္။ စိတ္လွမွသာ
ရုပ္လဲလွမယ္။ ရုပ္ဘယ္ေလာက္လွေအာင္ျပင္ျပင္ စိတ္ကိုျပင္မထားဘူးဆုိရင္ တကယ္အလွပိုင္
ရွင္အစစ္မဟုတ္ေသးဘူး။ စိတ္ကုိျပင္ဆင္ထားေသာ အလွပုိင္ရွင္မ်ားဟာ လူတစ္ေယာက္ကို
ေတြ႔လို႔ၿပံဳး၍ႏႈတ္ဆက္လိုက္လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ခံရသူရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းၿပီး လတ္တေလာျဖစ္
ေနေသာ ဒုကၡမ်ားကိုေတာင္ ေခတၱခဏေမ့သြားတတ္တယ္။ ဒါသည္ပင္ အလွပုိင္ရွင္မ်ားအဖို႔ အၿပံဳးေဆးတစ္ခြက္ တုိက္ေကြ်းလိုုက္ျခင္းျဖစ္တယ္။
             
                 လွပလုိသူမ်ားအတြက္ လွပေသာစိတ္ဓာတ္ဟာလိုပါတယ္။ မွ်ေ၀ခံစားတတ္ျခင္း၊
ၾကင္နာျခင္း၊ နားလည္မႈေပးႏုိင္ျခင္းတို႔ဟာ အလွတရားမ်ားျဖစ္တယ္။ ဒီအလွတရားေတြကို
လက္ကိုင္ထားရင္ မိမိရဲ႕စိတ္ဓာတ္ဟာ လွပေနၿပီျဖစ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး
လွခ်င္သူမ်ားဟာ မနာလို၀န္တိုတတ္တဲ့စိတ္ကင္းေနရပါမယ္။ ဒီစိတ္ေတြက မိမိရဲ႕အလွ
တရားေတြကိုဖ်က္ဆီးႏုိင္တာေၾကာင့္ ေမြးျမဴထားမယ္ဆုိရင္ မိမိဟာဘယ္ေတာ့မွ လွပသူ
တစ္ေယာက္ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။
            
                လူအမ်ားစုဟာ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာအၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္ အားတက္ဖြယ္ရာအၿပံဳး
ေလးတစ္ပြင့္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္လိုခ်င္ၾကတယ္။ေနာက္ၿပီး ေန႔စဥ္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေန
ရတဲ့ သူေတြထဲမွာ အၿပံဳးကိုလက္မခံႏုိင္္တဲ့သူဆိုတာ မရိွပါဘူး။ အၿပံဳးေလးတစ္ခ်က္ မေပးႏုိင္တဲ့
သူေတြသာရွိမွာပါ။ အဒီလိုအပ္ခ်က္ကို မိမိကေပးႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ေလာကအလယ္မွာ မိမိေလာက္
လွပတဲ့သူ ရွိႏုိင္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ မိမိဘက္ကျပည့္စုံေအာင္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔သာလုိအပ္ပါတယ္။
                
                ျပင္ဆင္တဲ့ေနရမွာလဲ ရုပ္ဆုိတာသင့္ေတာ္ရုံျပင္ဆင္ထားရင္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ျဖစ္လို႔
ျပည့္စုံသေလာက္ရွိပါၿပီ အဓိကအေလးထားျပင္ရမွာက စိတ္ထားကိုျပင္ၾကရမွာပါ။ ခုေခတ္လူငယ္
အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရုပ္၀တၳဳေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး ဟိုလို၀တ္လိုက္ ဒီလို၀တ္လိုက္နဲ႔ အေဖနဲ႔သမီး
အေမနဲ႔သား အတူမထုိင္ရဲေအာင္ အတူမသြားရဲေလာက္ေအာင္ကိုျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါကိုေခတ္မွီတယ္လု႔ိေျပာရင္ေျပာၾကေပေတာ့။ လွခ်င္လို႔၀တ္ၾကေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕အလွဟာ စိတ္ထားလွသူေတြရဲ႕အလွနဲ႔ယွဥ္လုိက္ရင္ ပူေလာင္မႈေပးႏုိင္တဲ့အလွနဲ႔ ေအးခ်မ္းမႈေပးႏုိင္တဲ့
အလွဆိုတာ ကြဲျပားျခားနားစြာေတြ႔ျမင္ၾကရမွာပါ။ တကယ္လူေတြလုိအပ္ေနတာက ေအးခ်မ္းတဲ့
အလွတရားကိုသာ လိုအပ္တာပါ။ ဆရာသမားေတြဆုံးမခဲ့တာေလးတစ္ခုကို သတိရေနမိတယ္....အေနရိုးေစ၊ အသိဆန္းေစတဲ့ တုိတိုေလးနဲ႔ တကယ္တန္ဘုုိးရွိတဲ့ စကားေလးပါ။

             ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်ဳပ္ရမယ္ဆိုရင္ တကယ္လွခ်င္သူမ်ားဟာ ရုပ္လွဖို႔ထက္ စိတ္လွဖို႔ကိုဦးစားေပး
ျပင္ရမယ္။ ရုပ္ကဘယ္ေလာက္ပင္ဆုိးေနပါေစ စိတ္ထားလွၿပီး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနဲ႔ အမ်ားအက်ဳိး
ေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ေလာကမွာကိုယ့္ေလာက္လွသူ ဘယ္သူရွိႏုိင္ပါအုံးမလဲ။ လွခ်င္သူမ်ား
စိတ္ထားေလးေတြ ျပင္ႏုိင္္ၾကပါေစ...။
            

Saturday, 7 April 2012

သင္သိသလား

            သင္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာအခ်ိန္မွာ သင္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ေရွ႕တက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီးေနၿပီ၊
သင္ ခ်ီတက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သင့္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေနၿပီဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ေလနဲ႔...။ အခ်ိန္တိုင္းသည္ သင့္အတြက္ အေရးႀကီးသည္....။

Friday, 6 April 2012

အေမ့ဆႏၵ

          သႀကၤန္နားနီးေတာ့ အေမကိုသတိိရေနမိတယ္။ ပုတီးတစ္ကုံး လက္မွာကိုင္စဲြၿပီး သားေတာ္ေမာင္ ငယ္စဥ္ကေနလာခဲ့တဲ့ေက်ာင္းကန္ဘုရားမွာ သားေတာ္ေမာင္ကို အလြမ္းေျပအျဖစ္ ေနလာခဲ့တဲ့ေနရာ
 ေလးကို တစ္ေခါက္တစ္ခါ ၾကည့္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕အသံေလးကိုနားထဲၾကားေယာင္ေနမိတယ္အေမ။ အေမ့ရဲ႕အသံေလးကို ၾကားေယာင္သလို အေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သာသနာအတြက္ အေထာက္အပံ့အျဖစ္ သာသနာ့၀န္ထမ္းေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ဒီကဗ်ာေလးကို တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္......။


စာေပပရိယတ္ က်မ္းဂန္တတ္မွ
ျမင့္ျမတ္ေပမည္ ႀကံေတြးရည္၍
ထုိဤၿမဳိ႕သုိ႕ သားေတာ္ပုိ႕သည္
လြမ္းလုိ႕ ေနရပါသည္ဘုရား....။

ဖခမည္းနဲ႕ သားႀကီးမယ္ေတာ္
ေန႕စဥ္ေမွ်ာ္၍ ေပၚလာလိမ့္ႏုိး
လာလိမ့္ႏုိးျဖင့္ လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနရပါတယ္ဘုရား။

ေျမးသားႏုေထြး ငယ္ႏုေသးသည့္
ကေလးအမ်ား ေခ်ာင္းႀကိဳၾကားမွာ
ငါးရွာဖားရုိက္ ကစားလုိက္နဲ႕
ငယ္ခုိက္ခ်ိန္ေလး စာနဲ႕ေဝးၿပီး
ေတြးရင္း ရင္ေလးေနမိပါတယ္ဘုရား။

ရပ္သူရြာသား လူအမ်ားမွာ
တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးမည့္သူ
မရွိမူ၍ လူသည္ လူ႕အသိ
မရွိၾကေတာ့ပါဘုရား။

သားေတာ္ငယ္ေပါင္း ရြာကေက်ာင္းမွာ
ေက်ာင္းသားကုိပင္ မေတြ႕ျမင္ခဲ့
ကုိရင္ဘယ္မွာ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္။
သာမေဏဝါဝင္း မရွိလ်င္းေသာ္
ပၪၨင္းဘယ္မွာ ျဖစ္ထြန္းပါလိမ့္
ပင္မွာ သက္သက္ ခက္လက္မျဖာ
သာသနာလွ်င္ ေရာင္ဝါမလင္းႏုိင္ေတာ့ပါဘုရား။

သာသနာ့ရင္းျမစ္ ေတာကျဖစ္လ်က္
ေတာပစ္ၿမဳိ႕ေပၚ သားေတာ္ေပ်ာ္က
ေတာ္ မေတာ္ပင္ ႀကံေတြးဆင္၍
လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ေတာရပ္ထံသုိ႕
ျပန္ခဲ့ပါေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ပၪၨင္းဘုရား.....။

Thursday, 15 March 2012

စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနပါ

   စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လိုေနထုိင္မလဲ ဒီေမးခြန္းဟာ လူတိုင္းအတြက္ အေျဖရွိၿပီးသား ျဖစ္ပါမယ္။အေမးရွိလို႔အေျဖရွိတာ မဆန္းေပမည့္ အဲဒီအေျဖကို မလိုက္နာႏုိင္လို႔လား ဒါမွမဟုတ္ အေျဖကိုပဲတိက်ေသခ်ာစြာ မသိရွိလို႔လား ေန႔စဥ္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြမွာ ေဒါသေတြျဖစ္ေန ၾကတာ ေတြ႔ျမင္ေနရတယ္။ ေဒါသျဖစ္ရင္ ဘယ္သူခံစားရလဲ ေဒါသျဖစ္သူကိုယ္တုိင္ပဲ ရင္တြင္းမီးေတြ တစ္လွပ္လွပ္နဲ႔ ပူေလာင္ေနလို႔ ေဒါသျဖစ္သူကိုယ္တုိင္ပဲ
ခံစားရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ျမတ္ဗုဒၶက ေဒါသမူစိတ္ကို အကုသိုလ္စိတ္(၁၂)ပါးမွာ ထည့္သြင္းခဲ့တာပါ။

            ျပဇာတ္ေခြထဲကစကားေလးတစ္ခြန္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အေမကဆုံးမဖူးတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၊ တိုးတိုးေျပာ၊
ေအးေအးလူလူဆက္ဆံတဲ့ ဒီစကားေလးဟာ လူမႈေပါင္းသင္းေရးမွာ လူအမုန္း မခံရေအာင္ ေနနည္းထုိင္နည္းပဲတဲ့။
လူအမုန္းမခံရရင္ စိတ္ဆိုးမႈေတြလဲမရွိေတာ့ စိမ္းခ်မ္းသာတယ္၊ လူအမ်ားနဲ႔အတုိက္အခံမျဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့ အေမကသူသိသာေလးနဲ႔ေျပာျပခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီစကားေလး ဟာ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္မွာ ထုိက္သင့္သေလာက္ အက်ဳိးျပဳေပမဲ့ ဗုဒၶစာေပေတြကို ဖတ္ရႈေလ့လာ တဲ့ အခါမွာေတာ့ အထက္ပါ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၊ တိုးတိုးေျပာ၊ ေအးေအးလူလူဆက္ဆံဆိုတဲ့စကားဟာ မျပည့္စုံဘူးဆိုတာကိုေတြ႔လုိက္ရတယ္။

             ကိုယ္ကဘယ္လိုပင္ ေကာင္ေအာင္ေနေသာ္လဲ တစ္ဖက္သားက ရန္မႈေစမည့္စကား၊ ေဒါသျဖစ္ေစမည့္
စကားေတြေျပာလာရင္ လူဆိုတာ စိတ္ဆိုးတတ္ရန္ျဖစ္တတ္တာမို႔ အမွားေတြ က်ဴးလြန္မိျပန္ေရာ။ ဒီအခါမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ
ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္တကယ္ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ရင္ ျမတ္ဗုဒၶေပးေသာ နည္းလမ္းကသာ အေကာင္းဆုံး
အျဖစ္ေတြ႔ရတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက ေဒါသကို ဥပမာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ခိုင္းႏႈိင္းျပထားခဲ့တယ္။ ေဒါသဟာဘာႏွင့္တူသလဲဆိုရင္ မီးက်ီးခဲနဲ႔တူတယ္။ မီးက်ီးခဲဟာ သူ႔ဟာနဲ႔သူေနရင္ မပူေလာင္ဘူး။ ဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲမိမိကုိယ္တိုင္က ကိုင္မိလွ်င္ျဖစ္ေစ တစ္ျခားသူတစ္ဦးကယူေဆာင္လာၿပီး လာတို႔ထိလွ်င္ျဖစ္ေစ ပူေလာင္ေစတတ္ပါ တယ္။ ပူေလာင္ၿပီးဆိုကတည္းက မေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေတြျဖစ္ေပၚလာသလို ေဒါသျဖစ္သူူူဟာ စိတ္ခ်မ္း သာစရာမရွိပါဘူး။

                ေနာက္ၿပီးေဒါသျဖစ္သူဟာ " ေကာေဓာ အတၳံ နဇာနာတိ " စိတ္ဆိုးအမ်က္ထြက္တဲ့သူဟာ အေကာင္းအဆိုးကို
မခဲြျခားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ေနခ်ိန္မွာ ေဘးနားကလူက အမွန္ေတြ လာေျပာေနရင္ေတာင္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အမွားလို႔ထင္တတ္ၾကတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ေဒါသကို ဘယ္လိုထိမ္းမလဲ။ ျမတ္ဗုဒၶကေတာ့ ျဗဟၼဏ၀ဂ္၊ အေကၠာသက ဘာရဒြါဇသုတ္မွာ ျပထားခဲ့တယ္။ တစ္ဖက္သားက လိပ္စာအတိက်ႏွင့္တကြ ပစၥည္းတစ္ခုပို႔မယ္ဆိုရင္ ဒီဘက္လူက အဲဒီပစၥည္း ကိုလက္ခံလုိက္ရင္ အဲဒီပစၥည္းဟာ ဒီဘက္လူလက္ထဲေရာက္လာမွာ။ တကယ္လို႔ လက္မခံဘူးဆိုရင္ ေတာ့ အဲဒီပစၥည္းဟာ ပို႔တဲ့သူထံျပန္ေရာက္သြားပါမယ္။ ထို႔အတူပဲ တစ္ဖက္သားက ကုိယ့္ကိုယ္ေဒါသ ျဖစ္ေစမည့္စကားလုံးေတြနဲ႔ ျပစ္ေပါက္လာမယ္၊ အမူအရာေတြနဲ႔ေစာ္ကားလာမယ္ဆိုရင္ အဲဒီစကား  လုံးေတြ၊ အမူအရာေတြကို ကိုယ္ကလက္ခံလိုက္ရင္ ေဒါသဆိုတာ
ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ေဒါသျဖစ္ေပၚ လာရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ဘယ္ျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့မလဲ။ တစ္ဖက္သားရဲ႕စကားလုံးေတြ၊ ထုိးႏွက္ခ်က္ ေတြကို ကိုယ္ကလက္မခံရင္ အဲဒီစကားလုံးေတြ၊ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြဟာ ေျပာတဲ့သူထံျပန္သြားၿပီး တစ္ဖက္သားမွာျပန္ပူေလာင္ေစပါတယ္။

                ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားကဘာေတြပဲေျပာေျပာ၊ ဘာေတြပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ္ကနားလည္မႈေပးၿပီး
ျပန္မတုန္႔ျပန္မိပါေစနဲ႔။ ျပန္တုန္႔ျပန္မိလိုက္ရင္ ကိုယ့္ကုိယ္ပါ အပူလာဟတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ အေကၠာသကဘာရဒြါဇ ပုဏၰားႀကီးတုိ႔ စကားစစ္ထိုးခန္းမွ စိတ္ခ်မ္းသာစြာေနခ်င္သူမ်ားအတြက္ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

                                                                                            အားလုံးေပ်ာ္ရႊင္စြာေနႏုိင္ၾကပါေစ…..။

Tuesday, 13 March 2012

ဘုန္းႀကီးဘ၀


                တစ္ခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ ေတာထြက္ရဟန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ 
ရြာကေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ မထင္မွတ္ပဲ ပ်ံလြန္ေတာ္မူလို႔
 ေက်ာင္းထုိင္လိုက္ရတယ္။ သူ႔ခမ်ာေက်ာင္းသာ ထုိင္လိုက္ရတယ္
 ေတာထြက္ဆိုတဲ့အတိုင္း ႀကီးမွ၀တ္လာေတာ့ စာေပပရိယတ္ကလဲ မရွိရွာဘူး။ 
လူ႔ဘ၀ေနစဥ္ကလဲ စာ၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရေတာ့ တရားဘာ၀နာ
ဆိုတာလဲ နာၾကားဖို႔အားထုတ္ဖို႔ အခ်ိန္ကမလုံေလာက္ခဲ့ဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ 
သာသနာ့ေဘာင္၀င္လာေတာ့လဲ အစိမ္းသက္သက္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မယ္။ 
ငယ္ငယ္ကေတာ့ သင္ပုန္းႀကီးနဲ႔မဂၤလသုတ္ပါဌ္ဆင့္ေလး နည္းနည္းပါးပါး 
ဖတ္တတ္ တာေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ရြာကလူေတြကလဲ ငယ္ျဖဴကိုယ္ေတာ္ကို
ရွာမေတြ႔ေတာ့ ဒီကိုယ္ေတာ္ ကိုပဲ ေက်ာင္းေစာင့္ေက်ာင္းထုိင္အျဖစ္ထားလိုက္ၾကတာေပါ့။
 ေနာက္မ်ားစာတတ္ေပတတ္ ငယ္ျဖဴ ကိုယ္ေတာ္ေတြ႔မွ ေက်ာင္းထုိင္အျဖစ္ ျပန္အပ္မယ္
ဆိုၿပီး ေက်ာင္းတင္လိုက္ၾကတယ္။
            
               ေက်ာင္းတင္ပဲြမွာပဲ ေတာထြက္ရဟန္းႀကီးက ဒါယကာ+ဒါယိကာမႀကီးတို႔
 ဦးဇင္းကအခုမွ သာသနာေဘာင္၀င္လာတာဆိုေတာ့ စာေပပရိယတ္ကမရွိဘူး။
 ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီး ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ ရပ္ေရးရြာေရး၊ သာေရးနာေရးမွာ ေဟာရ
 ေျပာရအုံးမယ္။ ဦးဇင္းကတရားမေဟာတတ္ေသးဘူးလို႔ေျပာ ေတာ့ ရြာကလူေတြ
ကလဲ ဒီကိုယ္ေတာ္မွမထိုင္ရင္ ဒို႔ရြာကသာသနာအဆက္ျပတ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီလိုေတာ့
မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ဦးပဇင္းႀကီးကို အားေပးစကားေျပာေတာ့တာေပါ့။ အရွင္ဘုရားရယ္ 
ငယ္ငယ္ကလည္း မဂၤလသုတ္ပါဌ္ဆင့္ေတြ က်က္မွတ္လာခဲ့တာ ႀကိဳးစားက်က္ရင္ေတာ့
 ျဖင့္ တရားေဟာႏုိင္ေလာက္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္တို႔ကလဲ တစ္ျခားလူေတြမွ
မဟုတ္တာ ရြာသူ/သားေတြ ပဲ မွားသြားလဲ အျပစ္မျမင္ပါဘူးဘုရား အဲဒီ
အတြက္ေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ျဖစ္သြားမွာပဲဟု အားေပးစကား
 ေလွ်ာက္ထားေတာ့ အင္းဒီလိုဆိုေတာ့လဲ ႀကိဳးစားၾကည့္ရတာပါ့။ မွားသြားလဲ
နားလည္ ေပးေလာက္ပါတယ္ဟုေတြးၿပီး ေက်ာင္းအပ္တာကိုလက္ခံလိုက္ပါတယ္။
              
              တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ရြာထဲကမမိေအးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသားေလး 
ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွေတာ့ ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားရွာတယ္။ ဆရာေတာ္
ဘုရား မနက္ျဖန္မနက္ ဒါယိကာမ မမိေအးရဲ႕အိမ္မွာ သပိတ္သြပ္ဆြမ္းတရားနာ 
ခ်ီးျမွင့္ေပးပါဘုရားလို႔ ရြာသားတစ္ေယာက္လာေရွာက္ ေတာ့ အင္း ငါအေၾကာက္ဆုံး
အခ်ိန္ေတာ့ေရာက္လာၿပီ ဒါေပမဲ့ေလ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ ေဟာရတာ ပါ့လို႔ ေျပာလုိက္
 ေတာ့တယ္။ လာပင့္တဲ့ဒကာေလးလဲ ျပန္သြားေရာ အရင္ဘုန္းႀကီးၾကည့္ရႈခဲ့တဲ့ 
တရားစာအုပ္ ေတြကို ဟိုလွန္ရွာဒီလွန္ရွာနဲ႔ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ဓမၼပဒ၊ 
ပိယ၀ဂ္က ၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမႀကီး ေျမးေလးဆုံးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို
ပင့္ၿပီး ဆြမ္းသြပ္တရားနာမွာေဟာၾကားထားတဲ့ ပိယေတာ ဇာယေတာ ေသာေကာ-
စတဲ့ ဂါထာေလးကိုက်က္မွတ္၊ အနက္ျပန္နဲ႔လုပ္ေနခဲ့တယ္။
         
                 ဒီလိုနဲ႔မနက္ေရာက္လာလို႔ တရားေဟာဖို႔လာပင့္ေတာ့ သကၤန္းသပၸါယ္ၿပီး
လိုက္သြားခဲ့တယ္။  တရားနာလာတဲ့ ပရိတ္သတ္ကလဲ ဒီကေန႔ ဒို႔ဦးဇင္းႀကီး
တရားဦးေဟာမွာ ဘယ္လိုမ်ားေဟာမွာပါ လိမ့္ဆိုၿပီး စိတ္၀င္စားလို႔ တရားနာ
လာၾကာတဲ့ပရိသတ္ကလဲ မ်ားမွမ်ားပဲ။ တရားေဟာရမည့္ ေနရာလဲ ေရာက္ေရာ
 ေအာက္ကတရားနာပရိသတ္က ဦးဇင္းႀကီး ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ ရဲရဲသာေဟာခ် 
လိုက္လို႔ အားေပးၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုအားေပးသံေတြၾကားေတာ့ ဦးဇင္းႀကီးအားတက္ႀကီး 
သီလေပး ဟုတ္လို႔ ေျဖာင့္တန္းေနတာပဲ။
              
            သီလေပးၿပီးလို႔ အပူသယ္ေတြ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရေအာင္ တရားေဟာဦးမယ္ဆိုၿပီး 
သူက်က္ခဲ့ တဲ့ ေက်ာင္းအမႀကီး၀ိသာခါဇာတ္ေၾကာင္းေဟာေတာ့ အဓိကဇာတ္ေဆာင္
 ျဖစ္တဲ့ ၀ိသာခါရဲ႕ နာမည္ ကိုေမ့ေနေတာ့တယ္။ အမွတ္ေဖာ္လို႔မရေတာ့ ဟိုၾကည့္
ဒီၾကည့္လုပ္လိုက္ ေခါင္းကုတ္လိုက္၊ သကၤန္းရုံ ေလးျပင္လိုက္နဲ႔ လုပ္ေနတာ ပါးစပ္ကလဲ 
" ဟိုဗ်ာ ဟိုဒါယိကာမႀကီးေလ အင္း….နာမည္ေမ့ေနတာ၊ ဟိုဗ်ာနဲ႔ ဒီလိုျဖစ္ေနေတာ့
 ေအာက္ကတရားနာပရိသတ္ေတြကလဲ ဦးဇင္းႀကီးရယ္ ေမ့ေနလဲ ေနာက္ပဲြေတြမွ
 ေဟာပါဘုရားလို႔ နားလည္ေသာအားျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

                ဦးဇင္းႀကီးက တရားဦးပဲြမွာ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ေတာ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့အခဲကမေက်ခ်င္ဘူး
 ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကန္ေတာ့ပဲြလုိက္ပို႔တဲ့ ဒါယိကာမေတြနဲ႔အတူ ျပန္ၾကြလာခဲ့တယ္။
 ေက်ာင္းေရာက္ခ်င္းမွာပဲ သူက်က္ခဲ့တဲ စာအုပ္ကိုေကာက္ကိုင္ၿပီး လွန္ေလွာ
ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါ။ ဒီေတာ့ ဦးပဇင္းႀကီးက 
ငါ့ကိုဒုကၡေပးတဲ့ " ေစာက္ကမ်ဥ္းမွဟာမ နင္ကဒီထဲေရာက္ေန တာကိုး" ဟု
 ႏႈတ္မွထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ ကန္ေတာ့ပဲြလာပို႔တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ
ခမ်ာမွာေတာ့ ဦးဇင္းႀကီး ေျပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္ ၿပံဳးစိစိနဲ႔ ျပန္သြားၾကေလရဲ႕…….။

                                                                           လူတုိင္းၿပဳံးႏုိင္ၾကပါေစ…….။